بيهوده نبود

كه در تن تو خوابيدم

پرده را كنار كشيدي

آتش از لبان ات شعله كشيد

و ماه در تبسم ات جان گرفت

بي آنكه دست بر خوشه پروين

دانه دانه ستاره ها را

          بر سينه ات بياويزم.

كولي نبودم !

تا در اولين چهار راه

خود را ويران نگاه رهگذراني كنم

كه دست در جيب به دنبال  مهرباني مي گردند.

تا / دريا / دريا

اشك هاي ديرسالي ام را

ارزاني ات كنم .

و صبح كه از خواب بيدار مي شوم

كنار تخت ات خواب هاي تعبير نشده

پرنده اي را بازگو كنم

كه از يادم برده بوده

اين قمري آوازه خوان

از خيال باران هم كه بگذرد

                  به تو نمي رسد.

فريماه !

گردبادي كه مي آيد

تنها نه دل من

بلكه قرار روزهاي نيامده را

                         بر هم مي زند.

اين رسيمان رها شده از آسمان

  مرا به چه چيزي چنگ مي زند

        تا حلقه حلقه زنجيري كه بر گردن آويختي

                                      طناب دار من شود .

بلند كه مي شوي بالا بلند

                        پيدايم نمي كني

من گم شده ام

                         در ميان سطرهايي

                                   كه در انتهاي اين كلمات

كلمه / كلمه

   در نگاهت ذوب شده است .

توري را از روي صورت ات بردار

نگذار

   اين واژه ها پاسوز نگاهت شوند

                           درست در نيم روزي گرم

                                            در حوالي مرداد

                                        تمام خويش را به آبشار « ولنجك » مي بخشم

     تا رها شده از تو

                      تمام من

                             در تو تمام شود.

 

بيست و هشتم / اردي بهشت / نود و يك